Na progu dnia

 

Na progu dnia

I fraszka za fraszką

I fraszka do fraszki

I jest już fraszek

Niemały dzban

Tylko to wypić

Tak jednym haustem

Do dna

Do samego dna

I to zaraz 

I to natychmiast

Na progu dnia

 

Oddech sielski

 

Także i grzech

Ruszył do strzech

I nawet grzecznie

Pokłonił się strzechom

Pragnąc być dla nich

Mocną nadzieją

Mocną pociechą

Wieczorne podmuchy

 

A gdy na Twojej szyi

Tak nagle się powieszę

To czy to już zaraz  że

Na pewno grzeszę

Nie to że grzech już

Jest to natrętne

I mój spokój zmieszasz

Z jakimś strasznym zamętem

Pierzchnie harmonia

I równowaga

I nagle pierzchnie

I przyzwoitość

A i powaga

 

To pierwsze spojrzenie

 

Jak tu nie patrzeć

Jak tu nie pożądać

Gdy i Ona patrzy

Gdy i Ona spogląda

Redys nie redys

Mus wyzwaniu sprostać

Bo mnie zaraz rozsadzi

Ta Burzliwa Wiosna

 

Ten ułomek szczęścia

 

Oj Burze Burze

Nie to że was widziałem

Przecież niejedną

Z tych burz

W swoim życiu miałem

I choć niejeden

Poległ od pioruna

Szczęśliwie dalej

Idę po tych

Burzliwych  strunach

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław J,ozef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

16.07.2022